درباره رواننما
رواننما، انجمنی غیرانتفاعی، آموزشی و همدلانه است که برای ارتباط میان فارسیزبانان سراسر جهان در زمینهی آگاهی، آموزش، و گفتوگو پیرامون حالتهای گسترشیافتهی آگاهی و کاربرد آگاهانه، ایمن و محترمانهی رواننماها (سایکدلیکها) شکل گرفته است.
ما باور داریم رواننماها، اگر در بستر آیینی، درمانگرانه و با نیت روشن و آگاهی عمیق تجربه شوند، میتوانند پلی باشند میان علم و روح، ذهن و بدن، انسان و زمین — و زمینهساز بازگشت به طبیعت، شفای فردی و جمعی، و پیوند دوباره با جوهر اصیلِ انسان.
رواننما بر احترام به ریشههای بومی و آیینیِ این داروها استوار است و خود را در خدمت رابطهی درست (Right Relationship) با سنتهای بومی میداند؛ سنتهایی که هزاران سال رواننماها را نه بهعنوان «مواد» بلکه بهعنوان «استادان زنده» میشناختهاند.
ما با الهام از این خرد کهن و با تکیه بر رواندرمانی نوین و پژوهشهای علمی معاصر، فضایی آموزشی و گفتوگومحور برای تبادل دانش، تجربه، و ادغام (Integration) فراهم کردهایم.
در رواننما، آموزش، آگاهی و کاهش آسیب در اولویتاند. ما هیچ محصول یا تجربهای برای فروش ارائه نمیکنیم و هرگز افراد یا مراکز خاصی را معرفی یا تأیید نمیکنیم. مأموریت ما این است که آگاهی و اختیار را به خود فرد بازگردانیم — تا هرکس بتواند با درک، مسئولیت و انتخاب آزاد، مسیر خود را با احترام و حضور آگاهانه بیابد.
رواننما همراهیست برای همهی فارسیزبانان — چه آنان که در ایران زندگی میکنند، و چه آنان که در مسیر مهاجرت، تبعید یا گسست فرهنگی، به دنبال پیوندی دوباره با خویشتن، جامعه و زمیناند.
در فرهنگی که همواره شفایش را در «باهمبودن» یافته، ما نیز گرد هم میآییم تا از نو پیوند بزنیم:
با درونمان، با حافظهی فرهنگیمان، و با تقدس زندگی.
ما تلاش میکنیم تا با ارائه منابع آموزشی درباره موضوعاتی چون کاربرد رواننماها در رواندرمانی، و رشد فردی و معنوی، حالتهای تغییر یافته آگاهی، کاهش آسیب، درمان اعتیاد، و تروما، به این اهداف نائل شویم. زبان پارسی از نگاه ما تنها ابزاری مشترک برای ارتباط میان اعضا است. بنیان انجمن رواننما بر پایه اصولی چون راستی، فراگیری، همهپذیری، تنوع، و بهرهمندی درخور استوار است. ما متعهد و مفتخر به پذیرش، و همکاری با همه افراد از هر رنگ، نژاد، زبان، هویت، باور و فرهنگ هستیم که به ارزشهای انسانی باورمندند. رواننما عرصهای است برای پیوند و گرامیداشت تفاوتها با هدف ایجاد وحدت و هماهنگی در جامعه انسانی.
نماد رواننما
نماد رواننما الهامگرفته از گل نیلوفر آبی تخت جمشید است — با دوازده برگ که ارزشهایی چون صلح، عشق، دانایی، سلامت و رشد درونی را در فرهنگ کهن ایران به تصویر میکشد.
نیلوفر در اسطورهی ایرانی، نماد بیداری از تاریکی، پاکی از اعماق، و شکوفایی در روشناییست.
این نماد ما را به یاد میآورد که هر انسان نیز میتواند از عمق رنج و ناآگاهی برخیزد و در نور آگاهی و عشق شکوفا شود.
در رواننما، نیلوفر نشانهی تعهد ما به باززایی، اتحاد و رشد در مسیر شفا و معناست.
اهداف ما
پر کردن شکاف میان فارسیزبانان و جامعهی جهانیِ رواننما از راه آموزش، ترجمه و تولید محتوای علمی و فرهنگی.
فراهم کردن منابع قابل اعتماد برای تصمیمگیری آگاهانه و مبتنی بر اختیار شخصی دربارهی رواننماها.
ترویج درک اخلاقی، بالینی و آیینی از کاربرد این داروها، و آموزش روشهای ایمن، مسئولانه و محترمانهی تجربه.
گسترش آموزش برای درمانگران، تسهیلگران و همراهان سفر فارسیزبان در حوزههای درمان تروما، افسردگی، اعتیاد و رشد معنوی.
ازخوانی و ادغام حکمت و شعر فارسی — از زرتشت تا مولانا، از حافظ تا سهراب — در گفتمان معاصر آگاهی، شفا و طبیعت.
ایجاد شبکهای از پژوهشگران، متخصصان و فعالان فرهنگی برای گفتوگو و همکاری در زمینهی آگاهی و درمان در حالتهای تغییریافته.
ارزش های ما
جامعه
رواننما فضایی فراگیر، ایمن و همدلانه برای همهی فارسیزبانان فراهم میکند تا در محیطی بدون قضاوت، دربارهی حالتهای گسترشیافتهی آگاهی، روشهای ایجاد آن، و بهرهگیری از آن در مسیر شفا، درمان و رشد فردی گفتگو کنند.
پایهی این فضا بر احترام، تنوع، پذیرش و رازداری است؛ ما به حضور هر صدا، هر تجربه و هر مسیر بهعنوان بخشی از کلِ آگاهی جمعی باور داریم.
شفای جمعی
ما شفا را پدیدهای صرفاً فردی نمیدانیم. رنجِ ما شخصی نیست؛ از زمین، جامعه، تاریخ و نسلها به ما رسیده است. بنابراین شفای هر فرد، پژواکی در شفای جمعی و زیستبوم دارد.
رواننما به بازسازی رابطهی انسان با بدن، طبیعت و یکدیگر دعوت میکند — رابطهای که در آن احترام، حضور، و گوشدادن جایگزین ترس، قضاوت و انکار میشود.
ما باور داریم شفای واقعی، بازگرداندن آگاهی به چرخهی زندگی است؛ آشتی با درون، با دیگری، و با جهان.
آیین ها و حکایتها
در فرهنگ ایرانی، آیینها و حکایتها همواره راهی برای بازگشت به درون و پیوند با معنا بودهاند.
در رواننما، آیین را نه تکرار سنت، بلکه زبانِ زندهی ارتباط با روحِ زندگی میدانیم.
حکایتها و روایتها در این فضا یادآورند که آگاهی امری انتزاعی نیست، بلکه تجربهای انسانی، زمینی و شاعرانه است — پلی میان گذشته و حال، میان علم و شهود، میان فرد و جمع.
ما با گرامیداشت این میراث، میکوشیم فرهنگ پارسی را در گفتوگوی جهانی دربارهی آگاهی و شفا زنده و همصدا نگاه داریم.
چشمانداز ما
ما رؤیای جامعهای را داریم که در آن رواننماها نه ابزاری برای فرار، بلکه آیینهای برای بازگشتاند؛
بازگشت به اصالت، به حضور، به زمین.
جامعهای که در آن علم و آیین، درمان و معنا، سنت و نوگرایی، در احترام و همآغوشی با هم زیست میکنند.
رواننما تلاشیست برای یادآوری این حقیقت ساده و عمیق:
که شفا بیرون از ما نیست — درون ماست،
در هر دم، در هر نگاه، و در هر بازگشت.