این مطالعه پژوهشی بالینی فاز ۳ و دو سو کور است که برای مقایسه اثر درمانی MDMA با دارونما طراحی شده بود. این بررسی شامل 90 نفر شرکت کننده بود که به صورت تصادفی برای دریافت درمان با MDMA یا دارونما انتخاب شدند. شرکتکنندگان همچنین در سه جلسه آمادهسازی و نه جلسه یکپارچه سازی شرکت کردند. دوره پیگیری بعد از آخرین جلسه تجربی دو ماه به طول انجامید.
نتایج مطالعه نشان داد که MDMA به طور معنی داری علائم اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) را نسبت به گروه دارونما کاهش داده است. بر پایه نتایج, در گروه MDMA، میانگین تغییر امتیازات Scale PTSD برای DSM-5 (CAPS-5) به مقدار -24.4 (انحراف استاندارد 11.6) و در گروه دارونما -13.9 (انحراف استاندارد 11.5) بود. ارزشیابی های آماری نشاندهنده تأثیر درمانی قوی و معنیدار درمان ارائه شده است. علاوه بر این، MDMA به طور معنی داری ناتوانی کارکردی شرکت کنندگان را کاهش داد، که با اندازهگیری امتیاز کل مقیاس ناتوانی Sheehan (SDS) معنیدار بود. همانطور که اثر معنیدار و قوی در امتیازات CAPS-5 نسبت به گروه دارونما نشان میدهد، میزان موفقیت در بهبود علائم PTSD با درمان به کمک MDMA بسیار بالا بوده است. این یافتهها نشان میدهد که بهره گیری از درمان به کمک MDMA در افراد دارای PTSD شدید، درمانی با تأثیر بالقوه برای این بیماری است.
برای دسترسی به اصل مقاله به لینک زیر مراجعه کنید: